ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់៖ មគ្គុទ្ទេសក៍ ៧ចំណុចសម្រាប់ឆ្នាំ២០២៦

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់កំណត់ឱ្យក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់លើទីលាន រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់ ហើយការប្រកួតផ្លូវការត្រូវអនុវត្តតាមច្បាប់របស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់បាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ ការប្រកួតស្តង់ដារមាន ២តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី បន្ថែមម៉ោងជំនួសដោយអាជ្ញាកណ្តាល។ ទីលានអាចមានប្រវែងប្រហែល ៩០–១២០ម៉ែត្រ និងទទឹង ៤៥–៩០ម៉ែត្រ ខណៈការប្រកួតអន្តរជាតិប្រើទំហំតឹងជាងនេះ។ ច្បាប់សំខាន់ៗរួមមាន បាល់ក្រៅទី ការទាត់ជ្រុង ការទាត់បាល់បញ្ចូលទី បាល់ប៉ះដៃ កំហុស បាល់ពិន័យ និងអុហ្វសាយ។ សម្រាប់អ្នកចង់យល់ពីការវិភាគការប្រកួតនៅការវាយតម្លៃប្រកួត គួរចាប់ផ្តើមពីការស្គាល់ច្បាប់ទាំងនេះ មុនពិនិត្យទម្រង់ក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ ឬឱកាសឈ្នះ។

[រូបភាព៖ កីឡាករ ១១នាក់កំពុងឈរតម្រៀបជួរលើទីលានបាល់ទាត់ក្រោមពន្លឺថ្ងៃ និងបរិយាកាសប្រកួតតានតឹង]

ការយល់ច្បាប់មិនមែនមានប្រយោជន៍តែសម្រាប់អ្នកលេងទេ។ អ្នកទស្សនា អ្នកវិភាគ និងអ្នកប្រើព័ត៌មានកីឡាដើម្បីវាយតម្លៃការប្រកួត ក៏ត្រូវដឹងថា ហេតុអ្វីគ្រាប់បាល់មួយត្រូវបានលុបចោល ឬហេតុអ្វីក្រុមមួយទទួលបាល់ពិន័យ។ ចំណុចតូចៗដូចជាកន្លែងកើតហេតុ អ្នកប៉ះបាល់ចុងក្រោយ និងទីតាំងកីឡាករនៅពេលបញ្ជូនបាល់ អាចផ្លាស់ប្តូរលទ្ធផលទាំងមូល។ ដូច្នេះ កុំមើលតែលទ្ធផលចុងក្រោយ; សូមអានបរិបទនៃសកម្មភាពផងដែរ។

ចង់ស្គាល់ការវិភាគក្រុមតាមច្បាប់ និងទិន្នន័យជាក់ស្តែង សូមចាប់ផ្តើមពីធនធានខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ប្រសិនបើអ្នកទើបរៀនច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ តើគួរចាប់ផ្តើមពីអ្វី?

ចាប់ផ្តើមពីចំនួនកីឡាករ រយៈពេលប្រកួត តួនាទីអ្នកចាំទី និងវិធីចាប់ផ្តើមការប្រកួត។ ក្រុមមួយអាចមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ និងមិនអាចបន្តការប្រកួតបាន ប្រសិនបើនៅសល់តិចជាង ៧នាក់។ ការប្រកួតស្តង់ដារមាន ៩០នាទី បែងចែកជា ២តង់ ៤៥នាទី ហើយតង់ទីពីរចាប់ផ្តើមបន្ទាប់ពីសម្រាកមិនលើស ១៥នាទី។

ក្នុងការប្រកួត ក្រុមនីមួយៗត្រូវមានអ្នកចាំទីម្នាក់នៅលើទីលានជានិច្ច។ អ្នកចាំទីអាចប្រើដៃបានតែនៅក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ក្រុមខ្លួន ប៉ុន្តែមិនអាចកាន់បាល់ដោយដៃពីការបញ្ជូនដោយចេតនារបស់មិត្តរួមក្រុមដោយជើងឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីទទួលបាល់ពីការបោះបាល់ចូលដោយផ្ទាល់ពីមិត្តរួមក្រុម ក៏មិនអាចចាប់ដោយដៃបានដែរ។ ច្បាប់នេះរារាំងការពន្យារពេល និងធ្វើឱ្យការប្រកួតមានចលនាបន្ត។

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ក៏កំណត់ឱ្យក្រុមមានអ្នកជំនួសនៅកៅអីបម្រុង។ ចំនួនអ្នកអាចជំនួស និងចំនួនដងជំនួស អាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់ការប្រកួត ប៉ុន្តែការប្រកួតជាច្រើនអនុញ្ញាតឱ្យជំនួស ៥នាក់ក្នុងពេលប្រកួតធម្មតា ហើយប្រើបង្អួចជំនួសចំនួន ៣ដង។ ការប្រកួតធំៗដូចជា ព្រឹត្តិការណ៍របស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ អាចមានច្បាប់បន្ថែមក្នុងម៉ោងបន្ថែម។ សម្រាប់ការពិនិត្យច្បាប់ដើម សូមមើល ច្បាប់ការប្រកួតរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។

ចំណុចមូលដ្ឋានដែលគួរចងចាំមាន៖

ក្រុមមួយត្រូវមានអ្នកចាំទី ១នាក់។
ការប្រកួតធម្មតាមាន ២តង់ តង់ละ ៤៥នាទី។
កីឡាករដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញ មិនអាចត្រឡប់ចូលលេងវិញបានទេ។
ការប្រកួតត្រូវចាប់ផ្តើមដោយការទាត់បាល់កណ្តាល។
កីឡាករត្រូវពាក់អាវ ខោ ស្រោមជើង ស្បែកជើង និងឧបករណ៍ការពារសមស្រប។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មូលដ្ឋានការរៀបចំទម្រង់ក្រុមបាល់ទាត់]

ប្រសិនបើអ្នកកំពុងពិនិត្យទីលាន តើច្បាប់ណាខ្លះត្រូវពិនិត្យ?

ទីលានបាល់ទាត់ ១១នាក់ត្រូវមានរាងចតុកោណ បន្ទាត់ព្រំដែនច្បាស់ និងសញ្ញាសម្គាល់តំបន់សំខាន់ៗ។ តាមច្បាប់របស់ក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់បាល់ទាត់អន្តរជាតិ ទីលានប្រកួតទូទៅអាចមានប្រវែង ៩០–១២០ម៉ែត្រ និងទទឹង ៤៥–៩០ម៉ែត្រ។ សម្រាប់ការប្រកួតអន្តរជាតិ ប្រវែងជាទូទៅស្ថិតនៅចន្លោះ ១០០–១១០ម៉ែត្រ និងទទឹង ៦៤–៧៥ម៉ែត្រ។ បន្ទាត់ទាំងអស់ជាផ្នែកមួយនៃតំបន់ដែលវាកំណត់ ដូច្នេះបាល់ប៉ះលើបន្ទាត់នៅតែចាត់ទុកថាស្ថិតក្នុងទីលាន។

តំបន់ពិន័យមានចម្ងាយ ១៦.៥ម៉ែត្រពីបង្គោលទីនីមួយៗ ហើយចំណុចបាល់ពិន័យស្ថិតនៅចម្ងាយ ១១ម៉ែត្រពីខ្សែទី។ តំបន់អ្នកចាំទីមានជម្រៅ ៥.៥ម៉ែត្រ ខណៈរង្វង់កណ្តាលមានកាំ ៩.១៥ម៉ែត្រ។ ចំណុចទាំងនេះមិនមែនជាការតុបតែងទេ; វាកំណត់ទីតាំងដែលអាចទាត់បាល់ពិន័យ ការទាត់បាល់ចាប់ផ្តើម និងការរក្សាចម្ងាយរបស់គូប្រកួត។ ប្រសិនបើទីលានមានទំហំខុសពីស្តង់ដារ អ្នករៀបចំការប្រកួតត្រូវប្រកាសឱ្យច្បាស់ជាមុន។

ភាពខុសគ្នាដែលអ្នកទស្សនាច្រើនមើលរំលង គឺទំហំទីលានអាចប៉ះពាល់ដល់របៀបលេង។ ទីលានធំជួយឱ្យក្រុមបញ្ជូនបាល់វែង និងពង្រីកខ្សែការពារ ខណៈទីលានតូចធ្វើឱ្យការប្រកួតមានការប៉ះទង្គិច និងសម្ពាធខ្លាំងជាង។ ដូច្នេះ នៅពេលវិភាគការប្រកួតរបស់ព្រឹត្តិការណ៍ បាល់ទាត់ពិភពលោក ឆ្នាំ២០២៦ គួរពិនិត្យទំហំទីលាន និងលក្ខខណ្ឌស្មៅ មិនគួរយកស្ថិតិពីទីលានផ្សេងមកប្រៀបធៀបដោយផ្ទាល់ឡើយ។ នេះជាគន្លឹះប្រតិបត្តិការមួយដែលអត្ថបទទូទៅជាច្រើនមិនបានបញ្ជាក់។

[រូបភាព៖ ទីលានបាល់ទាត់ស្តង់ដារមានបន្ទាត់ពិន័យ រង្វង់កណ្តាល និងបង្គោលទីច្បាស់លាស់]

សម្រាប់ការសិក្សាបន្ថែម អ្នកអាចពិនិត្យ ច្បាប់ទីលានរបស់ក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់បាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ កុំសន្និដ្ឋានថាទីលានធំជាងមានន័យថាក្រុមម្ចាស់ផ្ទះតែងឈ្នះ។ ត្រូវផ្សំទំហំទីលានជាមួយល្បឿនកីឡាករ ភាគរយកាន់បាល់ និងចំនួនការបញ្ជូនបាល់ចូលតំបន់គ្រោះថ្នាក់។

ដើម្បីមើលការពន្យល់អំពីទីលាន និងចំណុចបាល់ពិន័យឱ្យងាយយល់ សូមបន្តទៅកាន់ប្រភពព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ប្រសិនបើអ្នកកំពុងវិភាគហេតុការណ៍ក្នុងការប្រកួត តើត្រូវធ្វើដូចម្តេច?

ការវិភាគហេតុការណ៍គួរចាប់ផ្តើមពីសញ្ញារបស់អាជ្ញាកណ្តាល មុនសម្រេចថាជាកំហុស អុហ្វសាយ ឬបាល់ប៉ះដៃ។ អាជ្ញាកណ្តាលអាចផ្តល់បាល់ពិន័យដោយប្រយោល បាល់ពិន័យដោយផ្ទាល់ បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ កាតលឿង ឬកាតក្រហម។ ការសម្រេចចិត្តពឹងផ្អែកលើទីតាំង កម្រិតគ្រោះថ្នាក់ ចេតនា និងថាតើកីឡាករបានរារាំងឱកាសរកគ្រាប់បាល់ច្បាស់លាស់ឬអត់។

កំហុសទូទៅរួមមានការទាត់ ឬព្យាយាមទាត់គូប្រកួត ការរុញ ការទាញ ការប៉ះទង្គិចដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន និងការប្រើកម្លាំងហួសកម្រិត។ កំហុសដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្នអាចទទួលបាល់ពិន័យ ខណៈកំហុសដែលបង្ហាញការមិនគោរពសុវត្ថិភាព អាចទទួលកាតលឿង។ ការប្រើកម្លាំងខ្លាំង ឬបង្កគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់ អាចនាំទៅកាតក្រហម។ ចំណុចដែលគួរប្រុងប្រយ័ត្នគឺ ការប៉ះបាល់ជាមុនមិនមានន័យថាកីឡាកររួចផុតពីកំហុសទេ ប្រសិនបើចលនាបន្ទាប់បង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់គូប្រកួត។

អុហ្វសាយក៏ជាចំណុចដែលធ្វើឱ្យអ្នកទស្សនាច្រឡំជាញឹកញាប់។ កីឡាករមិនត្រូវបានផ្តន្ទាទោសដោយសារឈរនៅទីតាំងអុហ្វសាយតែមួយមុខទេ; គាត់ត្រូវបានផ្តន្ទាទោសនៅពេលចូលរួមលេង ឬរារាំងគូប្រកួត នៅពេលមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូន ឬប៉ះបាល់។ កីឡាករត្រូវមានផ្នែកក្បាល ខ្លួន ឬជើងនៅលើផ្នែកទីលានរបស់គូប្រកួត និងនៅជិតខ្សែទីជាងបាល់ និងកីឡាករគូប្រកួតទីពីរចុងក្រោយ។ ដៃ និងដៃក្រោមមិនត្រូវបានរាប់សម្រាប់អុហ្វសាយឡើយ។

បាល់ប៉ះខ្សែទីចំហៀងចុងក្រោយដោយក្រុមណា ក្រុមម្ខាងទៀតទទួលការបោះបាល់ចូល។
បាល់ឆ្លងខ្សែទីចុងក្រោយដោយអ្នកការពារចុងក្រោយ ក្រុមប្រយុទ្ធទទួលបាល់ជ្រុង។
បាល់ឆ្លងខ្សែទីចុងក្រោយដោយអ្នកប្រយុទ្ធចុងក្រោយ ក្រុមការពារទទួលបាល់បញ្ចូលទី។
បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រត្រូវទាត់ពីចំណុច ១១ម៉ែត្រ ហើយអ្នកចាំទីត្រូវនៅលើខ្សែទីរហូតដល់បាល់ត្រូវបានទាត់។

ការប្រើប្រព័ន្ធជំនួយវីដេអូអាជ្ញាកណ្តាល អាចជួយពិនិត្យហេតុការណ៍សំខាន់ៗដូចជា គ្រាប់បាល់ ការផ្តល់បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករ។ ទោះជាយ៉ាងណា វាមិនមានន័យថារាល់ការប៉ះទង្គិចនឹងត្រូវពិនិត្យឡើងវិញទេ។ គោលការណ៍សំខាន់របស់ក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់បាល់ទាត់អន្តរជាតិគឺ “កំហុសច្បាស់លាស់ និងហេតុការណ៍ធ្ងន់ដែលមិនត្រូវបានមើលឃើញ”។ ការយល់ចំណុចនេះជួយកុំឱ្យការវិភាគលទ្ធផលពឹងផ្អែកលើអារម្មណ៍។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ វិធីអានស្ថិតិអុហ្វសាយ និងបាល់ពិន័យ]

តើកំហុសណាខ្លះដែលអ្នកទស្សនាគួរជៀសវាង?

កំហុសធំបំផុតគឺការច្រឡំរវាងបាល់ក្រៅទី និងបាល់ក្រៅបន្ទាត់ពិន័យ។ បាល់ត្រូវបានចាត់ថាក្រៅទី លុះត្រាតែវាឆ្លងខ្សែព្រំដែនទាំងមូល មិនមែនគ្រាន់តែប៉ះ ឬហោះពីលើបន្ទាត់ទេ។ កំហុសទីពីរគឺគិតថាអ្នកចាំទីអាចប្រើដៃបានគ្រប់ទីកន្លែង។ តាមពិត សិទ្ធិនោះមានតែក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ខ្លួន ហើយការចាប់បាល់ពីការបញ្ជូនដោយជើងរបស់មិត្តរួមក្រុម អាចធ្វើឱ្យក្រុមគូប្រកួតទទួលបាល់ពិន័យដោយប្រយោល។

កំហុសទីបីគឺសន្និដ្ឋានថាកាតលឿងពីរត្រូវបានបង្ហាញក្នុងសកម្មភាពតែមួយ ដូចកាតក្រហមផ្ទាល់។ ជាទូទៅ កាតលឿងទីពីរនាំទៅការបណ្តេញចេញ ប៉ុន្តែវាមានកំណត់ត្រាវិន័យផ្សេងពីកាតក្រហមផ្ទាល់។ លើសពីនេះ ការអបអរគ្រាប់បាល់ដោយដោះអាវ ការពន្យារពេលចាប់ផ្តើមឡើងវិញ ឬការប្រឆាំងការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាកណ្តាល អាចនាំកាតលឿង ទោះបីកីឡាករមិនបានបង្កកំហុសប៉ះទង្គិចក៏ដោយ។

ច្បាប់ដែលមនុស្សជាច្រើនមិនបានកត់សម្គាល់ គឺការទាត់បាល់ពិន័យលឿន។ ក្រុមអាចចាប់ផ្តើមលេងភ្លាមៗ ប្រសិនបើបាល់នៅស្ងៀម និងកំហុសមិនទាមទារឱ្យអាជ្ញាកណ្តាលបញ្ឈប់ការប្រកួតសម្រាប់កាត ឬការព្យាបាល។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកទាត់ស្នើសុំចម្ងាយ ៩.១៥ម៉ែត្រ ឬអាជ្ញាកណ្តាលកំពុងរៀបចំជញ្ជាំង អ្នកត្រូវរង់ចាំសញ្ញា។ នេះជាករណីលម្អិតដែលអាចធ្វើឱ្យការវាយតម្លៃស្ថានភាពបាល់ស្លាប់ខុសគ្នា។

បញ្ជីពិនិត្យខ្លីមុនសម្រេចចិត្ត៖

តើបាល់បានឆ្លងខ្សែទាំងមូលឬនៅ?
តើកីឡាករបានចូលរួមលេង ឬគ្រាន់តែឈរនៅទីតាំងអុហ្វសាយ?
តើការប៉ះទង្គិចមានចេតនា មិនប្រុងប្រយ័ត្ន ឬប្រើកម្លាំងហួសកម្រិត?
តើអាជ្ញាកណ្តាលបានផ្តល់សញ្ញាអ្វី?
តើច្បាប់ការប្រកួតមានការប្រើវីដេអូ និងការជំនួសពិសេសឬទេ?

[រូបភាព៖ អាជ្ញាកណ្តាលកំពុងលើកកាតលឿង ខណៈកីឡាករពីរនាក់ឈរនៅជិតតំបន់ពិន័យ]

ចង់អានការពន្យល់អំពីកំហុស និងវិន័យតាមស្ថានភាពពិត សូមប្រើប្រភពខាងក្រោមជាចំណុចយោង។

ស្វែងយល់បន្ថែម

តើគួរត្រួតពិនិត្យអ្វីបន្ទាប់ពីអានច្បាប់បាន ៣០ថ្ងៃ?

បន្ទាប់ពីសិក្សាច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់រយៈពេល ៣០ថ្ងៃ អ្នកគួរអាចពន្យល់បានថា ហេតុអ្វីការប្រកួតចាប់ផ្តើមឡើងវិញដោយបាល់ជ្រុង បាល់បញ្ចូលទី បាល់ពិន័យ ឬការបោះបាល់ចូល។ អ្នកក៏គួរអាចកំណត់ភាពខុសគ្នារវាងកំហុសធម្មតា កាតលឿង កាតក្រហម និងអុហ្វសាយដោយមិនពឹងតែលើការអត្ថាធិប្បាយ។ វិធីល្អគឺមើលការប្រកួត ៣ដង ហើយរាល់ដងកត់ត្រាហេតុការណ៍ចំនួន ១០ ដោយសរសេរ ពេលវេលា តំបន់ ទង្វើ និងការសម្រេចចិត្ត។

ក្នុងការវិភាគសម្រាប់ការវាយតម្លៃប្រកួត កុំយកច្បាប់ធ្វើជាការទស្សន៍ទាយដោយខ្លួនឯង។ ច្បាប់ប្រាប់ថាអ្វីអាចកើតឡើង ប៉ុន្តែស្ថិតិប្រាប់ថាក្រុមមួយបង្កើតឱកាសប៉ុន្មាន និងបាត់បង់បាល់នៅតំបន់ណា។ សូមប្រៀបធៀបការទាត់បាល់ពិន័យក្នុង ៥ប្រកួតចុងក្រោយ ភាគរយគ្រាប់បាល់ពីបាល់ស្លាប់ ចំនួនកាត និងអត្រាអុហ្វសាយ។ ត្រូវប្រើប្រភពផ្លូវការរបស់ការប្រកួត និង ទិន្នន័យសហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ដើម្បីកាត់បន្ថយទិន្នន័យមិនត្រឹមត្រូវ។

ការគ្រប់គ្រងហានិភ័យក៏សំខាន់ដែរ ប្រសិនបើអ្នកប្រើព័ត៌មាននេះសម្រាប់ការកម្សាន្តពាក់ព័ន្ធនឹងការភ្នាល់។ កំណត់ថវិកាច្បាស់ មិនខ្ចីប្រាក់ មិនដេញតាមការខាតបង់ និងកុំសន្និដ្ឋានថាច្បាប់មួយអាចធានាលទ្ធផល។ ទិន្នន័យអាចជួយធ្វើឱ្យការវិភាគមានហេតុផល ប៉ុន្តែមិនអាចលុបបំបាត់ភាពមិនប្រាកដប្រជានៃកីឡាបាល់ទាត់បានឡើយ។ នេះជាការសន្និដ្ឋានដែលគួរចងចាំ៖ ស្គាល់ច្បាប់ជាមុន បន្ទាប់មកទើបពិនិត្យទិន្នន័យ ហើយតែងតែដាក់សុវត្ថិភាពហិរញ្ញវត្ថុជាអាទិភាព។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ ការវិភាគស្ថិតិក្រុមសម្រាប់ការប្រកួតបាល់ទាត់ពិភពលោក]

បើអ្នកចង់ពិនិត្យចំណុចសំខាន់ៗម្តងទៀត សូមប្រើមគ្គុទ្ទេសក៍របស់ការវាយតម្លៃប្រកួតជាចំណុចចាប់ផ្តើម មិនមែនជាការធានាលទ្ធផលឡើយ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ គឺជាសំណុំបទបញ្ជាដែលគ្រប់គ្រងការប្រកួតដែលក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី។ វាគ្របដណ្តប់ទីលាន បាល់ រយៈពេល ការចាប់ផ្តើម កំហុស វិន័យ អុហ្វសាយ និងការប្រកួតបញ្ចប់។ ក្រុមមួយមិនអាចបន្តការប្រកួតបាន ប្រសិនបើនៅសល់តិចជាង ៧នាក់។ ការប្រកួតផ្លូវការគួរយោងច្បាប់ក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់បាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងបទបញ្ជារបស់អ្នករៀបចំ។

សំណួរ៖ តើការប្រកួតបាល់ទាត់ ១១នាក់មានរយៈពេលប៉ុន្មាន?

ចម្លើយ៖ ការប្រកួតធម្មតាមាន ៩០នាទី គឺ ២តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី។ អាជ្ញាកណ្តាលអាចបន្ថែមម៉ោងសងសម្រាប់ការជំនួស ការព្យាបាល ការពន្យារពេល និងការពិនិត្យវីដេអូ។ ការសម្រាករវាងតង់មិនគួរលើស ១៥នាទី។ ប្រសិនបើជាការប្រកួតជម្រុះដែលត្រូវរកអ្នកឈ្នះ អាចមានម៉ោងបន្ថែម ២តង់ តង់នីមួយៗ ១៥នាទី និងការទាត់បាល់ ១១ម៉ែត្រ។

សំណួរ៖ តើអុហ្វសាយក្នុងបាល់ទាត់ ១១នាក់កើតឡើងពេលណា?

ចម្លើយ៖ អុហ្វសាយកើតឡើងនៅពេលកីឡាករនៅទីតាំងអុហ្វសាយ ហើយចូលរួមលេង ឬរារាំងគូប្រកួត នៅពេលមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនបាល់។ ទីតាំងនេះត្រូវពិនិត្យនៅពេលបាល់ត្រូវបានប៉ះ ឬបញ្ជូន មិនមែននៅពេលកីឡាករទទួលបាល់ប៉ុណ្ណោះទេ។ កីឡាករមិនត្រូវបានផ្តន្ទាទោស ប្រសិនបើគាត់ស្ថិតនៅខាងក្រោយបាល់ ឬនៅផ្នែកទីលានរបស់ខ្លួន។ ដៃ និងដៃក្រោមមិនត្រូវបានរាប់ក្នុងការកំណត់អុហ្វសាយឡើយ។

សំណួរ៖ តើបាល់ពិន័យដោយផ្ទាល់ខុសពីបាល់ពិន័យដោយប្រយោលយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ បាល់ពិន័យដោយផ្ទាល់អាចស៊ុតចូលទីដោយផ្ទាល់ពីការទាត់មួយ ខណៈបាល់ពិន័យដោយប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករម្នាក់ទៀតមុនពេលចូលទី។ អាជ្ញាកណ្តាលបង្ហាញបាល់ពិន័យដោយប្រយោលដោយលើកដៃឡើង ហើយរក្សាសញ្ញារហូតដល់បាល់ប៉ះកីឡាករផ្សេង ឬចេញពីទីលាន។ ការចាប់បាល់របស់អ្នកចាំទីពីការបញ្ជូនដោយជើងរបស់មិត្តរួមក្រុម និងការលេងគ្រោះថ្នាក់ដោយគ្មានការប៉ះ អាចនាំទៅបាល់ពិន័យដោយប្រយោល។

សំណួរ៖ តើក្រុមបាល់ទាត់ ១១នាក់អាចជំនួសកីឡាករបានប៉ុន្មាននាក់?

ចម្លើយ៖ ចំនួនជំនួសអាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់ការប្រកួត ប៉ុន្តែការប្រកួតជាច្រើនអនុញ្ញាតជំនួស ៥នាក់ក្នុងពេលធម្មតា តាមបង្អួចជំនួស ៣ដង។ ការជំនួសនៅពេលសម្រាកមិនត្រូវបានរាប់ជាបង្អួចលេងក្នុងការប្រកួតជាច្រើនទេ។ ការប្រកួតដែលមានម៉ោងបន្ថែម អាចអនុញ្ញាតជំនួសបន្ថែមម្នាក់។ ត្រូវពិនិត្យបទបញ្ជារបស់សហព័ន្ធ ឬអ្នករៀបចំ មុនសន្និដ្ឋាន។

សំណួរ៖ តើគួរធ្វើអ្វី ប្រសិនបើមិនយល់ការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាកណ្តាល?

ចម្លើយ៖ គួរពិនិត្យហេតុការណ៍តាមលំដាប់ពេលវេលា និងយោងសញ្ញាផ្លូវការរបស់អាជ្ញាកណ្តាល មុនសម្រេចថាជាកំហុស។ សូមពិនិត្យថាបាល់នៅទីណា កីឡាករប៉ះអ្នកណា មានចេតនាឬអត់ និងស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ពិន័យឬទេ។ ប្រសិនបើការប្រកួតប្រើប្រព័ន្ធជំនួយវីដេអូ សូមចងចាំថាវាត្រូវផ្តោតលើកំហុសច្បាស់លាស់ និងហេតុការណ៍សំខាន់ៗ មិនមែនពិនិត្យគ្រប់ការប៉ះទង្គិចទាំងអស់ឡើយ។

ចំណេះដឹងនេះអាចជួយឱ្យអ្នកមើលបាល់ទាត់ឆ្នាំ២០២៦បានយល់ជាងមុន ប៉ុន្តែការវាយតម្លៃណាមួយគួរធ្វើដោយមានព័ត៌មានពេញលេញ និងការគ្រប់គ្រងថវិកាដោយទទួលខុសត្រូវ។ សម្រាប់មេរៀន និងការវិភាគបន្ថែម សូមចូលទៅកាន់ការវាយតម្លៃប្រកួត។

ស្វែងយល់បន្ថែម